arabistyka | hebraistyka | sinologia | turkologia
Prace licencjackie i magisterskie
WSKAZÓWKI DLA AUTORÓW PRAC LICENCJACKICH I MAGISTERSKICH    
Dodatkowe wymogi przyjęte w Katedrze Studiów Azjatyckich


PRACA LICENCJACKA

     
  1. Praca powinna mieć objętość nie mniejszą niż 30 stron (standardowa strona to 1800 łącznie ze spacjami). Zaleca się odstęp międzywierszowy o wielkości 1,5. 
  2.  
  3. Prace napisane w języku polskim winny mieć streszczenie wraz z tytułem w języku specjalności (np. arabskim i hebrajskim) lub specjalizacji (np. kurdyjskim, kazachskim) o objętości 2 stron. 
  4.  
  5. Praca powinna być napisana w edytorze Word lub innym zgodnym. Pracę należy złożyć opiekunowi w formie oprawionego wydruku oraz zapisaną na CD w formacie pdf. Przedtem należy ją zarejestrować w dziekanacie, zob.    http://neo.amu.edu.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=28&Itemid=115
  6.  
  7. Marginesy zewnętrzne, górne i dolne powinny mieć 2,5 cm. Tekst główny powinien być zapisany czcionką Times lub Times New Roman 12, wyjustowany. Do transkrypcji języków orientalnych zaleca się stosować darmową czcionkę JaghbUni (dostępna pod adresem:   http://www.smi.uib.no/ksv/Jaghbub.html lub również darmową „Doulos SIL” (adres:   http://www.sil.org/computing/catalog/show_software_catalog.asp?by=cat&name=Font.  Czcionkę tę można zastosować do całego tekstu pracy, jeśli jest on w języku o alfabecie łacińskim, ponieważ obsługuje ona bardzo bogaty zestaw znaków Unicode. 
  8.  
  9. Tytuły rozdziałów powinny być umieszczane bez wcięć. Dopuszcza się czcionkę pogrubioną, jednak niedopuszczalne jest pisanie wielkimi literami. Po tytule pracy i po tytułach rozdziałów nie używa się kropki. 
  10.  
  11. Tekst pod tytułem rozdziału zaczyna się bez wcięcia, lecz wszystkie pozostałe akapity poprzedzone są wcięciami. 
  12.  
  13. Przypisy należy umieszczać u dołu strony, nie na końcu pracy lub rozdziałów. Czcionka przypisów 10, odstęp 1, krój jak w tekście głównym. Każdy przypis kończy kropka. 
  14.  
  15. Dopuszcza się dwojakie odsyłanie do literatury: a) albo w tekście głównym, np. (Kowalski 1929: 15), albo b) w przypisach. W wypadku b), jeżeli kolejny przypis odnosi się do publikacji wymienionej już we wcześniejszym przypisie (ale nie bezpośrednio go poprzedzającym), nie należy powtarzać pełnych danych tej publikacji, lecz stosować wyrażenie „op. cit.”. Natomiast jeśli przypis odnosi się publikacji ujętej w przypisie bezpośrednio go poprzedzającym należy stosować jedno z następujących wyrażeń: „tamże”, „ibidem”. 
  16.  
  17. Zaleca się układ dziesiętny części pracy, np.  
     
    (Przedmowa)  
    Wstęp  
    Część I Dzieje państwa izraelskiego  
    1. Stosunki izraelsko-arabskie 
    1.2. Stosunki izraelsko-palestyńskie do roku ...  
    1.3. Stosunki izraelsko-palestyńskie w latach ...  
    ....  
    Część II Stosunki izraelsko-arabskie w twórczości pisarzy z kręgu ...  
    2. Przykłady wspólnych związków małżeńskich w ...  
    3. Współpraca i konkurencja taksówkarzy jerozolimskich w utworze ...  
     
    lub  
     
    (Przedmowa)  
    1. Wstęp  
    2. Dzieje państwa izraelskiego  
    2.1. Stosunki izraelsko-arabskie  
    2.2. Stosunki izraelsko-palestyńskie do roku ...  
    2.3. Stosunki izraelsko-palestyńskie w latach ...  
    ....  
    3. Stosunki izraelsko-arabskie w twórczości pisarzy z kręgu ...  
    3.1. Przykłady wspólnych związków małżeńskich w ...  
    3.2. Współpraca i konkurencja taksówkarzy jerozolimskich w ...  
     
     
  18.  
  19. Teksty przytaczane z innych języków należy pisać kursywą. Przykłady z języków o niełacińskim systemie notacji podawane są w oryginale lub transkrypcji zgodnie z ustaleniami z opiekunem naukowym. Znaczenia podajemy w cudzysłowach pojedynczych (łapkach): ""xyz ‘głowa; łeb’. 
  20.  
  21. Cytaty podajemy w cudzysłowach podwójnych, np. „on zawsze mówi prawdę”; nie używamy innych formatów, np. niemieckiego „ “, angielskiego “ ”, francuskiego «  ». 
  22.  
  23. Bibliografię podajemy na końcu pracy, przed streszczeniami. Zapis bibliograficzny wedle wzoru przyjętego w KSA, zob. niżej. 
  24.  
  25. Po tytule pracy i po tytułach rozdziałów nie używa się kropki. 


PRACA MAGISTERSKA

Zasady przygotowania pracy magisterskiej są takie, jak zasady pracy licencjackiej, z tą różnicą, że objętość pracy powinna wynosić nie mniej niż 60 stron oraz że praca magisterska ma charakter bardziej zaawansowany,  jest bardziej twórcza, opiera się na większej ilości samodzielnych ustaleń magistranta, wykorzystuje więcej literatury, często trudniejszej.

ZAPIS BIBLIOGRAFICZNY

Wzór zapisu publikacji zwartej
Nazwisko, Imię. Rok. Tytuł. Podtytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo.  
Nazwisko, Imię (red.)/(ed.). Rok. Tytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo.  
Nazwisko, Imię, Imię Nazwisko. Rok. Tytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo.  
Nazwisko, Imię, Imię Nazwisko (i in.)/(et alii). Rok. Tytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo. 


Wzór zapisu artykułu w zbiorówce
Nazwisko, Imię. Rok. „Tytuł artykułu”: Imię Nazwisko (red.)/(ed.). Tytuł zbiorówki. Miejsce wydania: Wydawnictwo, strony artykułu. 
Nazwisko, Imię, Imię Nazwisko. Rok. „Tytuł  artykułu”: Imię Nazwisko, Imię Nazwisko (red.)/(eds). Tytuł zbiorówki. Miejsce wydania: Wydawnictwo, strony artykułu.  
 
Wzór zapisu artykułu w piśmie okresowym
Nazwisko, Imię. Rok. „Tytuł artykułu”, Nazwa pisma numer pisma, strony artykułu.

Gdy dzieło jest tłumaczeniem
Tłumaczenie/ Translation of: Imię Nazwisko. Rok. Tytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo.

Gdy trzeba podać tłumaczenie tytułu po angielsku
Nazwisko, Imię. Rok. Tytuł [tytuł po angielsku]...  
Nazwisko, Imię. Rok. „Tytuł artykułu” [tytuł po angielsku]...

Gdy autor jest hipotetycznym autorem dzieła lub jego nazwisko nie jest podane
np.: [Konfucjusz]. Rok. Tytuł. Miejsce wydania: Wydawnictwo.

Wzór zapisu recenzji
Recenzja/Review of: Zapis pracy recenzowanej jak w publikacji zwartej. Następnie po kropce stawiamy dwukropek i podajemy dane pisma, gdzie recenzja wyszła, np.: […]. : Central Asiatic Journal 39, 2 (1995), 201-220.

UWAGI:
     
  1. Nie wprowadzamy żadnych własnych skrótów. Imię/imiona autora skracamy tylko wtedy, gdy sam autor je skraca, np. E.J.W Gibb, powszechne np. w rosyjskich tytułach, np. N.A. Baskakov. Nie skracamy też nazw wydawnictw, podajemy ich pełną nazwę. 
  2.  
  3. Nazwisk autorów nie piszemy wielkimi literami ani kapitalikami. Prosimy też o unikanie dziwnych formatowań i stylów, rodzajów czcionek (zalecana czcionka Times New Roman). 
  4.  
  5. Użycie znaków przestankowych w tytułach powinno być takie, jak w normie danego języka, np. „polski”, „deutsch“, “English”, « français ». Prosimy o stosowanie cudzysłowów drukarskich, nie prostych. 
  6.  
  7. Prosimy o nie mylenie dwóch różnych znaków, łącznika (-) i myślnika (–); ten ostatni można wprowadzić np. Ctr+ - (z klawiszy numerycznych). 
  8.  
  9. W zbiorówkach i czasopismach nie używamy „w:” lub „In:”. 
  10.  
  11. Przy podawaniu stron nie używamy skrótu wyrazu strona/strony, np. „s.”, „ss.”, „pp.”. Nie skracamy liczb, a więc „25-29”, a nie „25-9”. 
  12.  
  13. Jeśli w publikacji brak jest niezbędnych danych, piszemy o tym w nawiasach kwadratowych, np. [bez daty/undated]. Jednak zakładamy, że takie przypadki w autorskiej bibliografii nie wystąpią. Podobnie postępujemy, jeśli w publikacji brak jest takich danych, a autor sam je uzupełnia, np. [2006], gdy książka ukazała się w tym roku, lecz wydawnictwo z jakichś powodów nigdzie tego nie podało. 
  14.  
  15. Zmorą spisu publikacji jest to, że większość prowadzi je w dwóch językach, najczęściej po polsku i angielsku, inni tylko w jednym języku, a później przy składaniu wychodzi sieczka. Prosimy w miarę możliwości o podawanie danych po polsku, jednak transliterację prosimy podawać w systemie przyjętym międzynarodowo dla danego języka. 
  16.  
  17. Dane w pismach niełacińskich najlepiej jest podawać w międzynarodowej transliteracji. 
  18.  
  19. Te zalecenia nie są wyczerpujące, jest wiele przypadków szczególnych.